Սովորական խառը առավոտ էր, երբ մոտ 8:30-ի, 80-ն անց մի տարեց տղամարդ ներս մտավ՝ բթամատից կարերը հանելու: Ակնհայտ էր, որ նա շտապում էր, և նա հուզմունքից մի փոքր դողացող ձայնով ասաց, որ առավոտյան ժամը 9-ին կարևոր գործ ունի։ Գլուխս ափսոսանքով շարժելով՝ խնդրեցի նստել՝ իմանալով, որ բոլոր բժիշկները զբաղված են և կկարողանան մեկ ժամից ոչ շուտ նոր մոտենալ։ Այնուամենայնիվ, նայելով, թե ինչ թախիծով նա երբեմն նայում է ժամացույցի սլաքներին, թվում էր, թե ինչ-որ բան փոխվեց իմ մեջ, և ես որոշեցի, քանի որ այս պահին այլ հիվանդ չունեի, հոգ տանել նրա մասին:
Նրա մատը զննելուց հետո պարզեցի, որ վերքը լավ է լավացել, և բժիշկներից մեկի հետ խորհրդակցելուց հետո ստացա կարերը հեռացնելու անհրաժեշտ գործիքներն ու վերքը բուժելու համար նախատեսված դեղամիջոցները։ Նրա մատը մոտիկից վերցնելով՝ սկսեցինք զրուցել։ Ես չդիմացա և հարցրի նրան.
— Երևի տեսակցություն ունես, քանի որ հիմա այդքան շտապում ես։
— Ոչ, ոչ ճշգրիտ: Ես պետք է հասնեմ հիվանդանոց՝ հիվանդ կնոջս կերակրելու համար։ — hետո ես հարցրի, թե ինչ է պատահել նրան: Իսկ տարեց տղամարդը պատասխանել է, որ, ցավոք, իր մոտ Ալցհեյմերի հիվանդություն է ախտորոշվել։ Մինչ մենք զրուցում էինք, ես կարողացա հեռացնել կարերը և ավարտեցի նրա վերքի բուժումը։ Մի հայացք նետելով ժամացույցիս՝ ես նրան հարցրի, թե արդյոք նա չի անհանգստանա, եթե նա մի փոքր ուշանա։ Ի զարմանս ինձ, զրուցակիցս ասաց, որ, վերջին հինգ տարին իրեն չի ճանաչել։
—Նա նույնիսկ չգիտի, թե ես ով եմ իր համար, — ավելացրեց նա՝ գլուխը շարժելով։ Ես զարմացած բացականչեցի.
—Եվ դուք դեռ ամեն առավոտ գնում եք այնտեղ, թեև նա նույնիսկ չգիտի, թե ով եք դու:
Նա ժպտաց և հայրական շոյելով ձեռքս՝ պատասխանեց.
—Նա չգիտի, թե ես ով եմ, բայց ես գիտեմ, թե ով է նա։
Մարկ Հարությունյան 