Рубрика: Անհատական նախագիծ

Մի օր հոգեբանության դասախոսը իր սեմինարը սկսեց ոչ սովորական ձևով, նա բարձրացրեց 50 դոլարանոց թղթադրամը և հարցրեց կան արդյոք ցանկացողներ ստանան այն։ Մեծամասնություը ձեռք բարձրացրեց։ Ապա նա անրադարձավ նրանց ովքեր ձեռք չէին բարձրացրել։ Պարզվեց նրանք նույնպես դեմ չէին ստանալ թղթադրամը, սակայն ամաչեցին են ձառք բարձրացրել ։

—Դե, ես կտամ թղթադրամը, բայց մինչ ձեզնից որևէ մեկը կստանա, ես դրանով մի բան կանեմ,- շարունակեց հոգեբանը:
Նա ճմրթեց թղթադրամը և հետո հարցրեց, թե արդյոք որևէ մեկը դեռ ցանկանում են այն: Կրկին սենյակում գտնվող գրեթե բոլորը ձեռքերը վեր բարձրացրին։

—Այդ դեպքում ես կանեմ հետևյալը,- ասաց նա, և այս ճմրթված թղթադրամը գցելով հատակին, իր կոշիկով տարու բերեց կեղտոտ հատակին։ Եվ նա վերցրեց թղթադրամը՝ այն ճմրթված էր և կեղտոտ։

—Լավ, ձեզնից ո՞ւմ է դա պետք այս տեսքով։
Եվ բոլորը նորից ձեռքերը բարձրացրին։

—Սիրելի ընկերներ,- ասաց հոգեբանության դասախոսը,- չնայած այն ամենին, ինչ ես արել եմ թղթադրամի հետ, դուք բոլորդ ցանկացաք ստանալ այն, քանի որ այն չի կորցրել իր արժեքը: Այն դեռ 50 դոլարանոց է:

Մեր կյանքում հաճախ է պատահում, որ մենք հայտնվում ենք թամբից դուրս նետված, տրորված, հատակին պառկած։ Սրանք են մեր կյանքի իրականությունները: Նման իրավիճակներում մենք մեզ արժեզրկված ենք զգում։ Բայց ինչ էլ որ լինի կամ ինչ կլինի, մենք չենք կորցնի մեր իրական արժեքը։ Կեղտոտ կամ մաքուր, կնճռոտ կամ արդուկված — մենք միշտ կունենանք այն արժեքը, որը ներկայացնում ենք:

Աղբյուր

Գյուղում մի երիտասարդ էր ապրում։ Եվ նա սիրահարված էր ամբողջ թաղամասի գեղեցկուհուն։ Աղջիկը տիրում էր շրջանի գրեթե բոլոր տղաների սրտերով և շատ հպարտ էր իր գեղեցկությամբ: Եվ այդ ժամանակ երիտասարդը որոշեց դառնալ ռազմիկ, ուժեղ, քաջ: Եվ տեսնելով հզոր զինվորին, համազգեստով, պարգևներով աղջիկը կդառնա նրա կինը։Ու գնաց քաղաք՝ զինվորի ծառայության։ Նա ճանապարհ ընկավ դեպի սպաները, աչքի ընկավ մարտերում, հասունացավ և հերոսի պես վերադարձավ հայրենի գյուղ։ Բայց նա նույնիսկ չնայեց նրան։ Այնուամենայնիվ, նա երբեք չընտրեց իր նշանածին։ Հետո երիտասարդը որոշեց հարստանալ, այդ դեպքում աղջիկը հաստատ չէր դիմադրի թանկարժեք նվերներին և ընդունվեց՝ վաճառականի մոտ որպես թիկնապահ սովորել նրա մոտ։ Շուտով նա բացեց իր սեփական բիզնեսը հարստացավ և վերադարձավ հայրենի գյուղ՝ որպես հարգված վաճառական։ Բայց աղջիկը անտարբերությամբ ընդունեց նրա նվերները, միայն ցույց տվեց ավելի առատաձեռն առաջարկներ այլ դիմորդներից իր ձեռքի համար: Եվ հետո մարդը որոշեց իմաստություն ձեռք բերել: Նա իր ողջ հարստությունը թողեց ընտանիքին և շրջեց աշխարհով մեկ՝ միտք փնտրելու։ Մի քանի տարի անց նա վերադարձավ հայրենի գյուղ, հայտնի որպես իմաստուն մարդ: Բայց նա չգնաց գեղեցկուհու տուն այլ սկսեց հանգիստ ապրել՝ իր իմաստությունը կիսելով ուրիշների հետ։ Ժամանակն անցավ՝ աղջիկն այդպես էլ չամուսնացավ բոլոր առաջարկներն անարժան համարելով իր գեղեցկությանը։ Բայց օրերի հոսքն անխռով է և ամեն նոր օր հայելին արտացոլում էր կնոջ հոսող գեղեցկությունը, ոչ ոք չէր ուզում նրան կին վերցնել, չափազանց մեծ հպարտությունն ու ամբարտավանությունը վախեցնում էին մարդկանց: Մենակ մնալով կինը եկավ իմաստունի մոտ և հարցրեց, թե արդյոք նա ուզում է նրան կնության վերցնել։ Եվ իմաստունը համաձայնեց։ Ժողովուրդը վրդովված էր ինչո՞ւ եք ամուսնանում ձեզ այսքան վատություն արած կնճռոտ պառավի հետ։ Իմաստունը ժպտաց․
— Ես միայն բարություն եմ տեսնում,եթե նա չլիներ ես երբեք չէի դառնա այն ինչ հիմա եմ:

Թարգմանությունը կատարել եմ ռուսերեն լեզվից։

Աղբյուրը՝https://elims.org.ua/pritchi/pritcha-vlyublennyj-yunosha-i-gordaya-krasavica/

Սովորական խառը առավոտ էր, երբ մոտ 8:30-ի, 80-ն անց մի տարեց տղամարդ ներս մտավ՝ բթամատից կարերը հանելու: Ակնհայտ էր, որ նա շտապում էր, և նա հուզմունքից մի փոքր դողացող ձայնով ասաց, որ առավոտյան ժամը 9-ին կարևոր գործ ունի։ Գլուխս ափսոսանքով շարժելով՝ խնդրեցի նստել՝ իմանալով, որ բոլոր բժիշկները զբաղված են և կկարողանան մեկ ժամից ոչ շուտ նոր մոտենալ։ Այնուամենայնիվ, նայելով, թե ինչ թախիծով նա երբեմն նայում է ժամացույցի սլաքներին, թվում էր, թե ինչ-որ բան փոխվեց իմ մեջ, և ես որոշեցի, քանի որ այս պահին այլ հիվանդ չունեի, հոգ տանել նրա մասին:

Նրա մատը զննելուց հետո պարզեցի, որ վերքը լավ է լավացել, և բժիշկներից մեկի հետ խորհրդակցելուց հետո ստացա կարերը հեռացնելու անհրաժեշտ գործիքներն ու վերքը բուժելու համար նախատեսված դեղամիջոցները։ Նրա մատը մոտիկից վերցնելով՝ սկսեցինք զրուցել։ Ես չդիմացա և հարցրի նրան.

— Երևի տեսակցություն ունես, քանի որ հիմա այդքան շտապում ես։

— Ոչ, ոչ ճշգրիտ: Ես պետք է հասնեմ հիվանդանոց՝ հիվանդ կնոջս կերակրելու համար։ — hետո ես հարցրի, թե ինչ է պատահել նրան: Իսկ տարեց տղամարդը պատասխանել է, որ, ցավոք, իր մոտ Ալցհեյմերի հիվանդություն է ախտորոշվել։ Մինչ մենք զրուցում էինք, ես կարողացա հեռացնել կարերը և ավարտեցի նրա վերքի բուժումը։ Մի հայացք նետելով ժամացույցիս՝ ես նրան հարցրի, թե արդյոք նա չի անհանգստանա, եթե նա մի փոքր ուշանա։ Ի զարմանս ինձ, զրուցակիցս ասաց, որ, վերջին հինգ տարին իրեն չի ճանաչել։

—Նա նույնիսկ չգիտի, թե ես ով եմ իր համար, — ավելացրեց նա՝ գլուխը շարժելով։ Ես զարմացած բացականչեցի.

—Եվ դուք դեռ ամեն առավոտ գնում եք այնտեղ, թեև նա նույնիսկ չգիտի, թե ով եք դու:

Նա ժպտաց և հայրական շոյելով ձեռքս՝ պատասխանեց.

—Նա չգիտի, թե ես ով եմ, բայց ես գիտեմ, թե ով է նա։

Աղբյուր

Իմաստուն առակ, որը մեզ ասում է, թե արդյոք մենք պետք է ոխ պահենք մեր սրտերում. 

Աշակերտը հարցրեց ուսուցչին.
-Դուք այնքան իմանստուն եք միշտ լավ տրամադրությամբ և երփեք չէք զայրանում: օգնեք ինձ ձեզ մնան դառնալ:
Ուսուցիչը համաձայնվե և աշակերտին խնդրեց բերել կարտոֆիլ և թափանցիկ տոպրակ:
-Եթե դու ինչ-որ մեկի վրա բարկանում ես և զայրանում ես, — ասաց ուսուցիչը, — ապա վերցրու այս կարտոֆիլը: Մի կողմից գրեք ձեր անունը, մյուս կողմից՝ այն անձի անունը, ում հետ կոնֆլիկտ է տեղի ունեցել, և այս կարտոֆիլը դրեք տոպրակի մեջ։
-Արդյո՞ք այս ամենը- զարմացած հարցրե աշակերտը:
Ոչ, — պատասխանեց ուսուցիչը: Այս պայուսակը միշտ պետք է ձեզ հետ կրեք։ Եվ ամեն անգամ, երբ ինչ-որ մեկից նեղանում եք, դրան կարտոֆիլ ավելացրեք: Աշակերտը համաձայնեց. Որոշ ժամանակ է անցել: Ուսանողի փաթեթը համալրվեց եւս մի քանի կարտոֆիլով ու բավականին ծանրացավ։ Ինձ հետ միշտ տանելը շատ անհարմար էր։ Բացի այդ, կարտոֆիլը, որը նա դրեց հենց սկզբում, սկսեց փչանալ։ Այն ծածկված էր սայթաքուն գարշելի ծածկով, ոմանք բողբոջեցին, ոմանք ծաղկեցին և սկսեցին սուր տհաճ հոտ արձակել։
Աշակերտը եկավ ուսուցչի մոտ և ասաց.
-Այլևս հնարավոր չէ այն ձեզ հետ տանել։ Նախ փաթեթը շատ ծանր է, երկրորդ՝ կարտոֆիլը փչացել է։ Առաջարկեք այլ բան։
Բայց ուսուցիչը պատասխանեց.
-Նույն բանը. կատարվում է քո հոգում: Երբ ինչ-որ մեկի վրա բարկանում ես, վիրավորված, այդ ժամանակ հոգիդ ծանր քար է հայտնվում։ Դուք դա անմիջապես չեք նկատում: Հետո քարերը մեծանում են։ Գործողությունները վերածվում են սովորությունների, սովորությունները՝ բնավորության, որը ծնում է գարշելի արատներ։ Եվ շատ հեշտ է մոռանալ այս բեռը, քանի որ այն չափազանց ծանր է այն անընդհատ ձեզ հետ տանելու համար։ Ես ձեզ հնարավորություն եմ տվել դրսից դիտարկել այս ամբողջ գործընթացը։ Ամեն անգամ, երբ որոշում եք վիրավորվել կամ, ընդհակառակը, ինչ-որ մեկին վիրավորել, մտածեք, թե արդյոք ձեզ պետք է այս քարը։

Աղբյուր